अभिजीतचा निरोप आला. विचारत होता २००७ ने काय दिले? क्षणभर थबकलो. मागे वळून पाहिले अणि आठवणीचा कल्लोळ उडाला. रोजच नवीन दिवस. सूर्य उगवतो, सूर्य मावळतो. जुने सरते नवे येते. जाता जाता खूप काही देउन जाते. बघता बघता वर्ष गेले. कमालीचे अनुभव देवून गेले. अनेक छान स्मृती मागे ठेवून गेले. एक आठवण मात्र अजून डोळ्यासमोरून जात नाही. २००७ मे महीना, वेळ संध्याकाळची. ऐन गर्दीची. नेहमीप्रमाणे ' तू हलतोयस का मी तुझ्यापुढे जाऊ? असा एक्मेकाशी हाँर्नच्या भाषेंत संवाद करणारी चार आणि दुचाकीवरच्या योद्ध्यांची गर्दी . आणि त्या गर्दीमध्ये मला २००७चा मोलाचा क्षण मिळाला. त्यामध्ये, त्या पुण्याच्या जगप्रसिद्ध ट्रैफिक मध्ये तो मला दिसला . गर्दीच्या मध्यभागी. हिरीरीने जाणारा. १८-१९ वर्षाचा . काळा सावळा. उन्हाने रापलेला, घामाने भिजलेला. त्याच्याकडे झुण्डीशी सामना करणारा वेग होता . पण आपल्या सायकलवर त्याचे नियंत्रण कमालीचे होते. मागच्या क्यारीएर वर लावलेले सामान सांभाळ्त कोठेही धक्का न लागता नेमकेपणाने तो पुढे जात होता. डाव्या हातात काठी, दूसरा हात हँन्डलवर, उजव्या पायडलवर एक पाय आणि हातातल्या काठीच्या टोकाखाली एक खिळा जो नेमकेपणाने डाव्या पायडलमध्ये गुंतवलेला. त्याला एकच पाय होता. मी पहातच रहिलो. पुण्यात धडधाकट माणसाला रस्त्यावर यायचे म्हणजे छातीत धड्की भरते. हा जिगरबाज मुलगा या भयाला भिडला होता. त्याच्या नजरेत होती विजेत्याची चमक. हा एखाद्या जेत्याच्या अविर्भावात आपलें आयुष्य जगत होता२००७ ने मला या 'अजिंक्य मुलाच्या' रुपाने सकारात्मक दृष्टिकोन, आणि मूर्तिमंत जिद्द दाखवली. हा मोलाचा क्षण माझ्या मनात कायमचा कोरला गेला. थैंक्स २००७.
